"El Que Mas" (1984) Album Description:
OBUS op "El Que Mas" is het geluid van een band die z’n derde album gebruikt als een statement: niet voorzichtig, niet netjes, maar groot, luid en zelfverzekerd. Dit is Spaanse hard rock / heavy metal met de borst vooruit, gemaakt om mee te brullen in een te kleine zaal, en stiekem ook om op vinyl net iets te hard te draaien wanneer de buren “rustig” voorstellen.
1. Introduction on the band and the album
Obus komt uit Madrid (opgericht in 1980), en op dit punt hoor je een line-up die weet wat ze wil: Fortu als straatlantaarn-schelle frontman, Paco Laguna met riffs die hard rock en metal in dezelfde vuist knijpen, Juan Luis Serrano die alles bij elkaar bout, en Fernando Sanchez die het tempo blijft opjagen alsof “morgen” een gerucht is. "El Que Mas" voelt als een plaat die zegt: “Oké, nu zijn we er.”
2. Historical and cultural context
1984 is een jaar waarin heavy muziek overal groeit: de grote namen bouwen arena’s, maar in de hoekjes van Europa wordt het pas echt interessant. Spanje is nog volop bezig zichzelf opnieuw uit te vinden na jaren van culturele remmen, en je voelt dat in de bravoure: meer vrijheid, meer volume, meer “doe niet zo moeilijk, zet ’m harder”. Obus klinkt hier niet als een exportproduct, maar als een band die z’n eigen straattaal in staal giet.
3. How the band came to record this album
Op album drie is er altijd die onzichtbare druk: je moet bewijzen dat je geen toevalstreffer bent. In de credits zie je dat meteen terug: de band en Luis Soler zitten aan het roer, met Tino Casal in de productie-sfeer, en een extra laag “internationaal scherp” via Mark Dodson (engineering/producer/mix-werk). Dat klinkt niet als een vergadernotitie, dat klinkt als een plan: energie behouden, maar alles strakker en groter laten aanvoelen.
4. The sound, songs, and musical direction
Muzikaal is dit die lekkere hybride: hard rock hooks met heavy metal gewicht. Het album opent met "Viviré" alsof je de deur intrapt terwijl de amp nog nagloeit, en daarna blijven ze je opjagen met titels die al naar snelheid ruiken, zoals "Deprisa, deprisa". "Vamos muy bien" is pure groeps-adhesie: een refrein dat gemaakt is om met vuisten in de lucht te overleven, zelfs als je Spaans beperkt is tot menukaarten en scheldwoorden.
Aan de andere kant van het spectrum zitten nummers als "Alguien" en "Juego sucio", waar je de band net iets dreigender en donkerder voelt worden. Niet “kunstzinnig moeilijk”, gewoon slimmer gedoseerd: minder alleen maar gas, meer sturen. Het resultaat is een plaat die niet één kleur draagt, maar wel één humeur: onverzettelijk.
5. Comparison to other albums in the same genre/year
Als je 1984 zegt, zeg je een jaar waarin heavy muziek overal spiermassa kweekt. In dezelfde tijdsgeest (maar totaal andere geografie) hoor je bijvoorbeeld:
- "Defenders of the Faith" (Judas Priest) voor die strakke, glimmende precisie
- "Powerslave" (Iron Maiden) voor het epische “groter-dan-je-leven” gevoel
- "Ride the Lightning" (Metallica) voor de snelheid en het gevaarlijke randje
Obus zit niet in exact dezelfde baan als die platen, maar dat is juist het punt: "El Que Mas" brengt die internationale heavy energie terug naar een lokale identiteit. Minder mythologie, meer straatlicht. Minder “legend”, meer “kom op dan”.
6. Controversies or public reactions
Deze plaat hoeft geen schandaal te lenen om te werken. De “controverse” zit eerder in het feit dat heavy metal in veel plekken nog steeds werd gezien als lawaai met leerjassen, terwijl Obus juist laat horen dat het ook vakmanschap en songwriting is. Sommige mensen noemden dat vast te veel herrie; de rest draaide ’m gewoon harder en ging verder met leven.
7. Band dynamics and creative tensions
Over interne ruzies ga ik niks romantiseren—die staan hier niet uitgeschreven in neon. Maar je hóórt wel de typische album-drie-mentaliteit: iedereen staat scherper, de arrangementen voelen doelgerichter, en Fortu zingt alsof hij precies weet dat je hem gaat onthouden. Dit is geen los zand, dit is een band die als één blok vooruit beweegt.
8. Critical reception and legacy
Los van wie er in 1984 precies welke sterren uitdeelde: "El Que Mas" voelt als zo’n plaat die de band in hun eigen geschiedenis vastpint. Het staat ook mooi in je collectie omdat het een Europees heavy moment vangt dat niet uit Londen, LA of de Bay Area komt. En die Mausoleum-Belgische vinyl-uitgave (Made in Belgium) geeft het extra dat “internationale route”-gevoel: alsof de plaat zelf ook heeft getourd.
9. Reflective closing paragraph
Elke keer als ik "El Que Mas" opzet, denk ik: dit is waarom ik vinyl blijf verzamelen. Niet omdat ik nog een catalogusnummer nodig heb, maar omdat zo’n plaat je even terugzet in een tijd waarin riffs nog naar zweet, rook en ambitie roken. Decennia later ruiken de grooves nog steeds vaag naar bier, podiumlampen, en dat heerlijk misplaatste optimisme van: vamos muy bien.
